Tijd: De klim tot op de bergrug boven Kamáres duurt 1u05 (EWT). De tocht naar de Panagía Tóso Neró vraagt dan nog een uur en dan is het een lange tocht van wel 2u10 naar Agios Nikólaos T' Aeriná. Ten slotte duurt de afdaling naar Vathý nog 50 minuten. De totale wandeling vraagt dus iets meer dan 5 uur (EWT) - zij is 13,3 km lang.
Zoals gewoonlijk loopt de totale wandeltijd (TWT) tot bijna het dubbele op: wij wandelden van 9 uur tot 17 uur, dus ongeveer 8 uur, o.a. door een lange picknickpauze in de Panagía Tóso Neró. 

Routebeschrijving: (0u00) Vanaf de haven en de kerk  van Kamáres volgen we de weg richting Apollonía, tot voorbij de afslag links naar Agia Marína en tot voorbij de brug. Net voor de hotels Kamári en Kili gaat een wegje rechts omhoog (wandelpaaltje [6a] Panagía Tóso Neró 2u45 / 5,1 km - Agios Elefthérios 1u45 / 3,5 km); voorbij de hoogste huizen gaat deze weg na 3 minuten over in een keiweg, in de richting van de watertoren.

(0u13) Na een kronkel in de weg lopen we tot praktisch 5 meter van het gebouwtje voor de eigenlijke watertoren en hier gaat links een pad steil omhoog - een steenmannetje en een (=) maken het begin van het pad duidelijk; het nieuwe tracé van de wandeling gaat direct RECHTS verder en buigt later helemaal naar links. Vroeger waren hier veel aanduidingen nodig, maar nu is het pad echt heel duidelijk.
Na ongeveer 6-7 minuten gaat het scherp rechts en dan weer links; dan volgt een lange klim in rechte lijn tot aan de volgende bocht rechts. Daarna is er weer een pad in recht lijn.

Duidelijke trappen naast en op de rotsrichel.

(0u36) Zo passeren we na weer enkele slingeringen onder een grote grot, de "Mávri Spília" (Zwarte Grot). We zien nu goed het brede tracé van de oude kalderími, met mooie, maar verbrokkelde treden.

Mooie resten van het monopáti boven Kamáres.

Daarna volgen er veel korte bochten en we kronkelen nu steil omhoog tegen de witgrijze rotsen, begroeid met boompjes. We hebben al een prachtig panorama over de baai van Kamáres.

Mooi uitzicht op de baai van Kamáres.

(0u45) Uiteindelijk gaan we links door een soort bres in de grijze heuvel, met groene struiken begroeid; zo komen we op een stenig en hellend plateau, bedekt met juniperusstruiken.
We lopen nu schuin links en licht omhoog, richting oostzuidoost, waarbij we een heel duidelijk roodbruin spoor volgen tussen struiken en grijze stenen, en we zien vrij veel steenmannetjes en roodwitte ==.
We lopen eerst rechts van mijnresten, daarna door een lichte vallei en dan rechts van ruïnes - soms zijn er nog grote cairns.

Een heel duidelijk merkteken!

Bij de ruïne buigen we wat meer rechts, dus in de richting van een grote regenbak, gelegen langs het pad dat komt van Agios Elefthérios (zie de wandeling Apollonía - Panagía Tóso Neró). Die regenbak is nu nog niet zichtbaar, maar het pad blijft heel duidelijk en loopt in de richting van de heel hoog gelegen ruïne, die we op de hoogste kam van de heuvels in zuidzuidoostelijke richting zien - we volgen goed de cairns. In een inzinking buigen we wat meer links, maar al stijgend gaat het weer wat meer naar rechts en dan volgt er nog een korte klim. 
Ten slotte zien we de grote regenbak vóór ons en zo komen we na iets meer dan een uur vanuit Kamáres op het heel duidelijke dwarspad dat van Agios Elefthérios komt (wandelpaaltje [6] Tóso Neró 1u05 / 2,6 km en [6a] Apollonía 1u40 / 4 km).

(1u06) Hier gaan we naar rechts (=) en we wandelen nu ongeveer 10 minuten op dit mooie pad, met een steeds mooier uitzicht op de baai van Kamáres. 

Uitzicht op de baai van Kamáres.

Als de havendam begint te verdwijnen achter een rotspunt, gaat het pad meer links omhoog tegen de rotsachtige helling en 5 minuten na ons mooiste uitzicht op Kamáres komen we vrij gemakkelijk bij een stenige pas, links van een rotsachtige grote piek: Kamáres verdwijnt en we ontdekken voor ons een andere kust, de zee en de eilanden Polýaigos, Kímolos en Mílos. We zijn 410 meter hoog en er kan hier veel wind staan (grote cairn).

(1u27) Het pad (=) slingert nu weer naar beneden, eerst niet te vlug, hier en daar zien we geiten en dan krijgen we een mooi uitzicht op Panagía tóso Neró en de kustlijn. 

Panagía tóso Neró en de kust.

Het gaat nu veel sneller naar beneden en het is oppassen om niet uit te schuiven op het stenige pad, vooral voor en in de 5de bocht.
In 35-40 minuten na de pas zijn we bij het vrij grote klooster, nog 150 meter hoog (2u04).

Dit is een heel gastvrije plek: er is een waterput (maar geen emmertje), er is een kraan mét water, er is een keuken met eetgerief, een koelkast en zelfs enkele tonnetjes wijn, er is een grote eetzaal met een lange tafel voor wel 40-50 personen, er staan vier bedden en er is natuurlijk de frisse kerk - en er is zelfs een toilet. Alles lijkt te wachten op een grote schare van pelgrims, maar nu is het er heel rustig en stil.

Panagía Tóso Neró en de kerk.

De eetzaal met eetgerei...

[Er daalt een pad verder af naar de kust en de baai van Vlási, waar je eventueel kunt gaan zwemmen.
De trap daalt eerst, ook volgens de windroos op de eerste trede, recht naar het zuiden af. Na 5 minuten steil dalen en net voorbij en onder een grote, hoekige roestbruine rots, komen we op een dwarspad: links kun je wandelen naar Agia Marína en zo naar Apollonía of Vathý.
Nu gaan wij rechts verder naar beneden naar de zee. We dalen nog 15 minuten af, waarbij we de laatste minuten via een zigzaggende stenen trap lopen (176 treden), die begint vlak links van een vallei vol oleanders - als ze in bloei zijn een prachtig zicht! Zo komen we op het idyllisch keistrandje van Vlasi, waar het heldere water je uitnodigt om te zwemmen. 

[Als je met een boot vanuit Kamáres naar het strandje van Vlási kunt varen, dan is het van daar maar een goede 20 minuten om bij het klooster van de Panagía Tóso Neró te komen - de totale wandeling wordt op deze manier een flink stuk korter.
Van aan de aanlegsteiger klauteren we wat naar rechts om op het strandje te komen - even moeten we ook door het water, dus wandelschoenen uit...]

Voor de eventuele terugtocht beklimmen we vanaf het strandje de betonnen trap, die rechts van de smalle kloof vol oleanders omhoog gaat. We klimmen op ca 200 treden. Na 9 minuten gaat er een vaag pad links omhoog, maar we lopen liever rechtdoor; wat verder maken we een scherpe bocht naar links (rode stip en =) en er volgen nog enkele zigzags. Het pad blijft heel stenig en geruïneerd, maar het is duidelijk en er zijn rode stippen. Na weer 5 minuten komen we in een eerste wat smalle doorgang tussen bomen, maar het is pas 2 minuten verder dat we moeten uitkijken naar een zijpad: bij weer een smalle doorgang onder een grote rots is er een duidelijke splitsing, met in het midden een grote steen (rode stip en cairn) - het pad rechtdoor is een kortere weg naar het vervolg van de wandeling, maar om bij het klooster te komen moeten we hier LINKS omhoog gaan. Er volgt weer een heel steile klim en zo komen we na weer een 7-tal minuten bij de Panagía Tóso Neró.]

(2u04) We vertrekken voor de nog lange tweede helft van onze tocht bij de windroos op de trap: we gaan richting oost op een grindpad dat naar het binnenland leidt (wandelpaaltje Agia Marína 1u30 / 3,1 km / Apollonía 3u50 / 8,4 km / Agios Elefthérios 1u55 / 3,6 km). We dalen dus af in de richting van een min of meer cirkelvormige muur; na 5 minuten komen we bij het ronde einde van de muur, waar we rechtdoor gaan - we zien al gele merktekens en ==.

[Het pad rechts leidt eveneens naar Vlási.]

Na 6 minuten steken we een valleitje over en we beginnen nu aan een steile, stenige klim op een duidelijk pad tussen groene struiken, begeleid door veel gele merktekens en ==.

(2u18) In totaal 14 minuten sedert ons vertrek bij het klooster gaan we op rotstreden omhoog, om rechts van een rotsrichel verder te stijgen - we zijn nu weer ongeveer op de hoogte van Tóso Neró.
Het monopáti wordt heel mooi, soms is er een =. We stijgen nu snel en het uitzicht over de kust met de eilandengroep Polýaigos, Kímolos en Mílos (van links naar rechts) is schitterend. Het pad is duidelijk heel recent vrijgemaakt, doordat o.a. takken en kleine boompjes weggesnoeid zijn.

Op ons pad, terugkijkend naar Panagía Tóso Neró.

(2u34) Na een tijdje stijgen we minder snel en Tóso Neró verdwijnt achter ons uit het zicht, omdat we links buigen. De kust onder ons is steil en prachtig, de groene bomen zijn vrij hoog.

(2u43) Uiteindelijk komen we terecht tegen een muur met erachter twee witte gebouwtjes. Vanaf hier is het pad ouder en zijn er minder gele merktekens. We dalen langs een hoge muur (=), gaan scherp rechts en stijgen nu enkele minuten op een breed en rotsachtig pad tussen een hoge begroeiing - ook hier is het pad recent nog vrijgemaakt.
Boven zien we in de verte al Kouní met eronder Agia Marína en nog lager het vierkant gebouwtje van Agios Konstantínos, ons volgend doel.

(2u50) Let nu op: even verder, bij een vage splitsing, moeten we wat links houden (cairn en =) om zo de vrij nauwe doorgang tussen 2 muren te vinden. We zullen nu 5 minuten tussen die muren lopen, die eerst van elkaar wijken en dan weer dichter komen.

(2u55) We lopen zo voorbij het onopvallende gebouwtje van Agios Konstantínos, dat achter de muur ligt, dalen weer af en komen weer tegen een verbrokkelde muur die we rechts en omhoog volgen tot op een soort kaap. We dalen op rotsen langs de muur, gaan dan verschillende keren omhoog en weer omlaag met de muur nu rechts van ons en dalen dan tot bij een waterput met drinkbakken.

Agios Konstantínos.

(3u05) We gaan op rotsachtige treden omhoog en nu volgt er een flinke klim. Daarna volgt er een onduidelijker eind: voorbij enkele hellende rotsen moeten we zeker niet te laag en rechts gaan, maar LINKS omhoog (=) en zo vinden we een mooie trap met rotstreden. Na de treden houden we weer links waarbij we goed de == moeten volgen. Zo lopen we recht naar de boerderij van Kouní.

(3u15) Na weer zo'n 10 minuten komen we op een geplaveid pad uit, net voorbij het mooie kloostertje van Agia Marína. We kunnen hier even rechts gaan en dan terugkeren...

Het kloostertje van Agia Marína is prachtig gelegen; de deur is open en er is een gastenboek waar je je indrukken kunt neerschrijven (wandelpaaltje [6] Apollonía 2u20 / 5,4 km).

Het mooi gelegen kloostertje van Agia Marína.

Vanaf Agia Marína is het pad afwisselend geplaveid en stenig: het loopt in de richting van het witte gebouwtje van de boerderij van Kouní. 

Het pad tussen de struiken vanaf Agia Marína.

Panorama op Agia Marína.

(3u25) Na ongeveer 8 minuten passeren we onder deze boerderij door (wandelpaaltje [6] Apollonía 2u10 / 5 km): ze ligt op een plateau waarboven de Profítis Ilías hoog uit torent - er is hier trouwens een pad dat links omhoog gaat naar de Profítis Ilías.
We gaan rechtdoor op dit stenig plateau en na enkele minuten lopen we twee maal vlak naast een muur. Voorbij de tweede muur houden we links en zo komen we 15 minuten sedert Agia Marína uit op een vrij recente grindweg. Die weg komt van naast de heuvel van Agios Andréas en is hier in 2005-2006 aangelegd, enerzijds om de brandbestrijding gemakkelijker te maken in het hart van dit natuurgebied en anderzijds om de werken op de site van Agios Andréas mogelijk te maken.
We gaan hier rechtdoor en niet links op de weg, dus links van een gebouw langs de muur (=). Na enkele minuten komen we langs een tweede muur en zo komen we ten slotte toch op de weg, die we even links volgen, tot we op een grotere weg uitkomen, waar we rechts gaan. We volgen die weg vrij lang tot we op een pad LINKS kunnen tussen het groen (wandelpaaltje [6]).
Ten slotte komen we op de belangrijke driesprong  waar het pad rechtdoor (door een open hek en links van een muur) verder loopt naar Taxiárchis tis Skáfis en Apollonía: we bevinden ons nu op het hoofdpad van Apollonía naar Vathý.

(3u42) Wij gaan nu scherp rechts (wandelpaaltje [6] Tóso Neró 1u55 / 4,4 km en [5] Agios Nikólaos 45' / 1,9 km - Vathý 2u10 / 4,5 km) en gaan min of meer langs een muur (=) verder. Net voorbij de muur komen we, na ongeveer 2 minuten, aan de brede brandweg. We steken deze weg over en gaan rechtover verder op het stijgende pad. Na 50 meter splitst het pad (wandelpaaltje), en hier is het opletten, want nu wijken we af van de wandeling naar Vathý via de Kalamítsibron, die hier naar rechts gaat. Wij gaan nu dus LINKS (=).

(3u45) De volgende 5 minuten gaat het pad licht omhoog en naar links buigend de helling op - het pad is zelfs een eind verhard met beton... Na 5 minuten komen we helemaal boven, we zien voor ons Mílos en Kímolos en buigen voor en langs een muur helemaal naar het zuiden toe, naar links (=).

(3u51) Even verder gaan we weg van de muur en het pad splitst in 2 paden: wij houden links en volgen het bovenste pad, rechts is er een alternatieve weg die afdaalt naar Agios Giánnis (wandelpaaltje Agios Giánnis en Mávro Chorió 20' - Agios Nikólaos 30' / 1,3 km en Vathý 1u40 / 4,1 km).
Voor ons in de verte zien we al de witte koepel van Agios Nikólaos T' Aeriná , recht voor ons in de diepte zien we de witte kapel van Agios Ioánnis. We blijven nog 5 minuten ongeveer plat verder lopen, als het ware op een balkon en we zien Agios Ioánnis onder ons voorbijschuiven. Net ter hoogte van deze kapel begint het pad wat af te dalen, maar verder gaat het weer wat omhoog, pal zuidwaarts; we gaan door een bres in een muur.
Rechts van ons in de diepte en links van de kapel zien we de diepe Kalamítsivallei (die we zouden moeten kruisen als we die variant van de Vathý-wandeling zouden volgen) en na nog eens 5 minuten zien we op de helling rechts van ons een diepe kloof. Aan de overzijde ligt nu een afgeplatte ronde heuvel, met een zuiltje er bovenop, en verder lopend naderen we een grote muur recht voor ons: 50 meter voor de muur is er eerst een pad schuin dat van rechts komt, van bij Agios Giánnis. Daarna komen we op een vrij recente grindweg, die jammer genoeg de omgeving en sommige paden verstoord heeft.

(4u05) We volgen de weg naar rechts (=), maar na 4 minuten is er een pad links (=). Het loopt mooi tussen de juniperusstruiken en vrij gauw duikt de witte koepel van Agios Nikólaos t' Aëriná op boven het groen. Na enkele minuten komen we dan ook aan bij het pittoreske en verblindend witte klooster. (4u13)

Het mooie klooster van Agios Nikólaos T' Aeriná.

Het klooster is een mooie plek: de kerk is open en er ligt een gastenboek. De bijnaam van dit klooster wijst op het feit dat het op deze open pas vaak heel winderig is...

Het interieur van Agios Nikólaos T' Aeriná.

(4u13) Voor de afdaling naar Vathý starten we links van het klooster, tussen het klooster zelf en een wit gebouwtje (2 steenmannetjes). Het stenig pad daalt snel af, in westelijke richting (recht naar de linker top van Sérifos), maar na 5 minuten komt het pad jammer genoeg weer op de nieuwe, stenige grindweg uit. We volgen die links en dalen nu snel; we gaan door een breed hek en dan buigt de weg verder links. Hij slingert steil naar beneden, komt verder voorbij een geitenboerderij en loopt maar door. Na 17 minuten komt een zijpad van bij de Panagía tou Níliou (wandelpaaltje), maar wij moeten nog rechtdoor tot we in de volgende bocht eindelijk het oude pad rechtdoor zien lopen (cairn en ==).

(4u37) We dalen nu recht in de richting van de verre eilanden Polýaigos, Kímolos en Mílos. Ongeveer 4 minuten verder komen we tussen 2 muren terecht; het pad wordt daarna heel stenig. Pas na een afdaling van 35 minuten sedert Agios Nikólaos krijgen we een echt mooi zicht op de baai van Vathý.

De baai van Vathý.

(4u52) We gaan door een hek en dalen altijd maar af (=). Na 4 minuten gaan we even voorbij stallen door een open hek en dalen verder langs een lange muur. Eerst houden we links (=), verder gaan we bij een splitsing rechts (=). Enkele minuten voor we op het strand komen, lopen we even op een grindweg, maar dan is er weer een pad met treden. Ten slotte komen we eindelijk op het strand - het bekende kerkje is slechts 1 minuut verder, maar allicht verlangen we naar een verfrissende duik in het water of naar een drankje! (5u04)

Het pittoreske kerkje in Vathý.